کدامين سو

...

زهره — Sat, 05 Mar 2011 20:22:09 GMT

باورها در ذهنم جای نمی گیرند ...فکرها می روند و می آیند ...تمام حرفهای خوب ، با تمام انرژی های مثبتشان ، تنها با یاد و خاطره ای دردناک پاک می شوند انگار در یک لحظه ...

این روزها زیاد از اینگونه حرفها می شنوم...زیاد از این حرفها می زنم...از تاثیر ذهن ..از نیروی ذهن ..از کنترل ذهن در مقابله با تمام رنج ها

از چگونه زیستن...معنای زیستن

معنا یافتن در رنج ، در زندگی

این روزها زیاد از این حرفها می شنوم ...زیاد از این حرفها می زنم ...زیاد از این واژه ها می خوانم...

اما انگار فقط گذر خاطره ای کوچک ...خاطره ای پر از رنج ، همه را آنچنان در هم می ریزد که هیچ نمی ماند از آن همه تلاش برای تفسیر تمام این لحظه ها

نمی دانم تا چه حد به تمام این حرف ها باور دارم، اما می دانم انقدرها هم که فکر می کردم قابلیت باور یک راه و روش را ندارم.انگار همیشه در این حالت تعلیق لذت بردن از چیزی و باور نداشتنش ...حرف زدن از چیزی و باور نکردنش باقی می میمانم

از باور که حرف می زنم ، برای من تنها چیزی است که آنچنان پذیرفته باشمش که آرامم کند....

همین عید پیش بود که تمام این حرفها را برای یکی از عزیز ترین هایم تکرار می کردم ...از تمام مثبت بودن ها و باور داشتن ها ...از تمام هر آنچه که نه آن موقع و نه حالا هیچ وقت انگار باورشان نکرده ام (تنها واژه ها یی هستند که می آیند و می روند....)

امسال عید می آید و آن عزیزترین دیگر اینجا نیست ...تمام آن همه حرف در طول این زمان هیچ شدند و از بین رفتند...در تمام این کمتر از یکسال ، با تمام امیدم ، آرزو داشتم که تمام این فکرها اثر کند تا من هم باور کنم ...تا آرام شوم...

حالا که نگاه می کنم به تک تک اتفاق هایی که از همان روزهای اول سال تجربه کردم ، می بینم که هیچ کدام حتی ذره ای در ثابت کردن اینگونه باورها برایم کمکی نبودند که هیچ ، لحظه لحظه ویرانش کردند ...ذره ذره نابودشان کردند و من همچنان مانده ام آدمی بی باور ...بی آرامش.

بی شک امسال سخت ترین روزهایم بود ...بی شک.

می دانم که با تمام این همه سختی ، چیزی در من بزرگ شده است .

بزرگ شدنم را باور دارم ...اما اینکه این بزرگ شدن همراه با آرامش یا چیزی مثبت بوده باشد ، شک دارم ...

انگار که آدم بخواهد ذره ذره درد بکشد و هی رشد کند ...من شک دارم که این بزرگ شدن آرامشی به همراه داشته باشد ...احساس می کنم به تمام لحظه های خوب مشکوکم...به تمام خندیدن هایم شک دارم ...به تمام ثانیه هایی که هنوز به تغییر خیلی چیزها امید دارم ، شک دارم.

حالم از این انسان بودنم به هم می خورد.

از این تحمل بالایی که انگار هر چه بزرگتر می شوی و رنجها بیشتر می شوند ، کش می آید ...آنقدر که در تعجب می مانی که این همه فشار را چطور تحمل کرده ای و همچنان لبخند می زنی...همچنان می توانی بخندی و به زندگی فکر کنی در حالی که انگار تکه ای از قلبت برای همیشه از دست رفته است ....ولی با تمام این حرفها ، زندگی می کنی .

با تمام دوست نداشتن لحظه ها یت، هنوز امید داری...

انسان بودن ، چیز عجیبی است ...

برای مریم....

زهره — Thu, 17 Feb 2011 09:03:09 GMT

دیگر نوازشت نمی‌کند باد
دیگر نوازشت نمی‌کند باران.

دیگر سوسوی تو را
در برف و باد نخواهیم دید.

برف آب می‌شود
برف ناپدید می‌شود
و تو پر کشیده‌ای

مثل پرنده‌ای ازمیان دست ما
مثل نوری از میان دل ما
تو پر کشیده‌ای.

از : هیلدا دولیتل

باز باید بیدار شوم، بشنوم، ببینم، باور کنم.....

زهره — Sun, 30 Jan 2011 17:59:06 GMT

شاید بی ربط به عکس..

جان مریم چشماتو وا کن ...

نازنین مریم....

روزی هزار بار هم که گوش کنم این آهنگ رو ....تنها ، لحظه ها کش دار تر می شوند انگار....

کاش می خوابیدم ...از تکرار روزهای اینچنینی بیشتر می ترسم تا از لحظه هایی که درش هستم ....هیچ وقت ترس روزهای نیامده را انقدر نفهمیده بودم .

به قول شاعر^* ، باز باید بیدار شوم، بشنوم، ببینم، باور کنم.....

*_{سید علی صالحی}

بدرود.....

زهره — Fri, 28 Jan 2011 19:08:14 GMT

رفتی ....

رفتی و مدام می چرخد این شعر در ذهنم ...و مدام می چرخد این بغض در گلویم...دلم به اندازه ی همیشه برایت تنگ است...

سال بد

سال باد

سال اشک

سال شک

سال روزهای دراز و استقامت های کم

سالی که غرور گدایی کرد

سال پست

سال درد

سال اشک پوری

سال خون مرتضی

سال کبیسه ...

(بدون عنوان)

زهره — Thu, 23 Sep 2010 21:36:53 GMT

دیروز

امروز

آدمی را...

زهره — Sun, 12 Sep 2010 22:07:02 GMT

شتاب مکن
که ابر بر خانه ات ببارد
و عشق
در تکه ای نان گم شود
هرگز نتوان
آدمی را به خانه آورد
آدمی در سقوط کلمات
سقوط می کند
و هنگام که از زمین برخیزد
کلمات نارس را
به عابران تعارف می کند
آدمی را توانایی
عشق نیست
در عشق می شکند و می میرد

احمد رضا احمدی

بدون عنوان

زهره — Wed, 08 Sep 2010 18:52:07 GMT

برای نگاهی که رفت ...

برای مه پشت قاب...

برای ترکهایم...برای بغض فرو خفته ....

برای ریشه های پوسیده ...

باشد که بماند در یاد...

برای عزیزی که رفت.

زهره — Sun, 18 Jul 2010 20:16:57 GMT

مرگ پایان کبوتر نیست

مرگ با خوشه ی انگور می آید به دهان

مرگ گاهی ریحان می چیند

و همه می دانیم

ریه های لذت ، پر اکسیژن مرگ است.

چرا گرفته دلت ، مثل آنکه تنهایی

چقد هم تنها...

و غم تبسم پوشیده ی نگاه گیاه است

کجاست سمت حیات؟

همیشه چیزی ، انگار هوشیاری خواب

به نرمی قدم مرگ می رسد از پشت

و روی شانه ما دست می گذارد

و ما حرارت انگشت های روشن او را

بسان سم گوارایی

کنار حادثه سر می کشیم.

چه راه دور !

چه راه دور بی پایان!

چه پای لنگ ....

من هیچ ندارم آقا !

هیچ.

پی نوشت : عکس در سایز بزرگتر

سلف پرتره

زهره — Wed, 14 Jul 2010 19:37:59 GMT

آبی ...بنفش...قرمز....سبز...رنگها احاطه می کنندش...سبز می شود ...می خندد ...نفس می کشد...قد می کشد...

سایه اش سوی دیگر ، رو به سوی تمام بی رنگی ها ...آه ، چقدر از این تقابل رنگها و لحظه ها خسته است ... آبی آسمان ، سبزی درختها ، چه آرامش عجیبی دارند ...چه دوست داشت که تنها آبی بود ...سبز بود ...رنگ رنگ ....کاش .

پی نوشت١: عکس در ابعاد بزرگتر

پی نوشت ٢: عکس رنگی پست قبل برای زهره عزیز

آه چه کابوس هایی که مرا به سوی تو باز می گردانند...

زهره — Sat, 10 Jul 2010 12:31:11 GMT

آیا طعم شهرهای بی خاطره را می شناسی

و محله های بی گنجشک را

و قطارهای بی ایستگاه را

که بر ریل های بی پایان اندوه

تو را سراسیمه و با شتاب می برند ....؟

غاده السمان

پی نوشت : عکس در ابعاد بزرگتر